วันเสาร์ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2559

ใครยังบังเอิญมาอ่านบลอคนี้อยู่
ย้ายที่ทำการไปที่นี่ >>SKE65<< แล้วนะคะ :)
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

วันศุกร์ที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2557

(สิ่งที่รู้สึก・ω・พักนี้)
เรนะค่ะ(・ω・) 
ช่วงหลายๆวันมานี้คิดอะไรหลายอย่างมาก
ก็เลยตัดสินใจเขียนความรู้สึกทั้งหลายนั้นลงในนี้อีกครั้ง

เป้าหมายของพวกเราคือการทำให้ฝันของตัวเองเป็นจริง
เป็นพวกคุณทุกคนที่คอยให้กำลังใจ คอยสนับสนุนพวกเราเสมอมา
ดังนั้นพวกเราคิดว่าเราต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อพวกคุณให้ได้ ให้พวกคุณมีความสุข
ให้พวกคุณรู้สึกว่าเราอยากจะก้าวไปข้างหน้าด้วยกัน
หลายต่อหลายสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด 
อย่างการจบการศึกษาของเมมเบอร์ หรือการที่พวกเราไม่สามารถประกาศเล่นไลฟ์เพิ่มกันได้ก็ย่อมมีเกิดขึ้น
ถึงแบบนั้น ฉันกลับไม่รู้สึกว่านี่คือทางตัน แต่เป็นช่วงเวลาที่แสนสำคัญของพวกเรา
ที่จำเป็นต้องมี เพื่อที่จะก้าวหน้าไปอีกขั้น
เมมเบอร์ในวงมีการเปลี่ยนแปลงไปมากหลังจากการชัฟเฟิลกรุ๊ป นี่เป็นสิ่งที่รู้สึกได้ชัดเจนเมื่อขึ้นไปยืนบนเวที
ความเปลี่ยนแปลงช่างน่ากลัว และทำให้โศกเศร้า
แต่ก็จำเป็นเหมือนกัน ที่จะต้องสัมผัสมัน
การที่ไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้มันเจ็บปวดจริงๆ ทั้งพวกเราและทีมสตาฟก็กำลังคิดเรื่องเปลี่ยนแปลงกันอยู่
และแน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นจะไม่ทำลาย SKE ลงไปแน่นอน

เรายังต้องการอย่างแรงกล้าที่จะให้ผู้คนมากมายรู้จักเรามากขึ้นเรื่อยๆ
เรายังหวังให้ผู้คนทั้งหลายมาดูการแสดงสเตจหรือไลฟ์ของพวกเรา (TL note : ไหนไลฟ์...)
และเราก็อยากให้พวกคุณได้มีความสุข ที่เห็นพวกเรากางปีกบินขึ้นไปสู่เวทีที่ใหญ่ยิ่งขึ้น

ฉันรู้ค่ะ ว่าความเห็นของทุกคนนั้นไม่มีทางเหมือนกัน และความเห็นของพวกคุณนั้นก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังดี

หลายครั้งที่ความรู้สึกของพวกเราเมมเบอร์ ได้ถูกสื่อออกมาผ่านทางพวกคุณ
ฉันหวังนะคะ ว่าแม้แต่ในช่วงเวลานี้ พวกคุณจะยังคงเชื่อมั่นในตัวพวกเราและคอยสนับสนุนพวกเราอยู่
บางทีคงไม่่มีใครที่ไหนนอกจากไอดอลอีกแล้ว ที่จะกล้าขออะไรเห็นแก่ตัวแบบนี้
แต่จะทำให้เต็มที่ที่สุดเพื่อที่พวกคุณจะได้รู้สึกแบบนั้นกัน

ถ้าให้เดาตอนนี้พวกคุณคงรู้สึกไม่ดีกันอยู่แน่ๆ ทั้งเรื่องทัวร์และเรื่องกิจกรรมของวง SKE โดยทั่วไป
แต่ทัวร์ มันต้องมีเกิดขึ้นแน่ๆค่ะ ช่วยรอกันอีกซักนิดนะ
ฉันอยากที่จะลดระยะห่างที่อยู่ๆก็เพิ่มมากขึ้นนี้ให้ได้

ระหว่างที่คิดเรื่องพวกคุณมากขึ้น มากขึ้น ฉันก็จะพยายามให้มากกว่าเดิม
เพื่อที่จะได้เห็นสีหน้ายิ้มแย้มบนใบหน้าของทุกคน


(เร・ω・นะ)
English Translation : mahoushoujoari

วันจันทร์ที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2557

[SKE48] ข้อความสุดท้ายของมานัทสึ

"ค่ะ..วันนี้ก็จะจบการศึกษาจากSKE48แล้ว
ช่วงที่เข้าSKEมาเป็นช่วงเดียวกับที่ขึ้นม.ต้นพอดี
แรงบันดาลใจคืออะไรกันนะ..โดนคนถามมาเยอะแยะเหมือนกันว่า"ทำไมถึงมาออดิชั่นเข้าSKE?" เอาจริงๆ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ถึงเพื่อนจะเป็นคนชวนมาออดิชั่นด้วยกันก็เถอะ..แต่ก็..(หัวเราะ)
ฉันเป็นคนพูดต่อหน้าคนมากๆไม่เก่ง ก็ยังสงสัยว่าตัวเองมาถึงจุดนี้ได้ยังไง

แต่ว่านะ คงเป็นเพราะเพือนๆรุ่นสองและทีมKIIที่ทำให้ฉันมาได้ถึงขนาดนี้
สิ่งเหล่านั้นทำให้ฉันเป็นตัวฉันอย่างทุกวันนี้ค่ะ

ถ้าไม่ใช่รุ่น2 ถ้าไม่ได้อยู่ในทีมKII คิดว่าตัวเองก็คงจะจบการศึกษาไปนานแล้วและไม่ได้มายืนอยู่่ตรงนี้
ตอนที่เราแสดงสเตจ Aitakatta (tln:สเตจแรกของทีมKII) ฉันได้รับตำแหน่งใน Nagisa no Cherry (tln:ตำแหน่งอัตจัง)
ฉันที่ไม่ได้เข้าใจความหนักหนาของมันแต่ก็แค่พยายามเต็มที่ที่สุด
ในช่วงนั้นเพื่อนๆที่แสดงร่วมกัน ทั้งมิเอปิ (tln:เน่ซัง) และคนอื่นๆก็คอยเฝ้ามองดูแลฉันอยู่เสมอ
ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้น ฉันคงจบการศึกษาไปนานแล้วค่ะ
ที่มาได้ถึงทุกวันนี้ต้องขอบคุณพวกเค้าจริงๆ

แล้วก็มีเรื่องราวเจ็บปวดอยู่มากมายด้วยเหมือนกัน
ผู้คนพากันเอาฉันไปเปรียบเทียบกับนู่นกับนี่ แต่ด้วยความที่ตัวเองเป็นเด็กดื้อ (หัวเราะ) ก็เลยไม่เก็บมาคิดอะไรมาก
สุดท้ายก็มาได้ถึงขนาดนี้ล่ะค่ะ

เวลาถูกถามว่า "คิดว่าได้ฝากอะไรให้SKE48ไว้บ้างไหม?"
ก็ตอบกลับไปทันทีไม่ได้เหมือนกันนะ
แต่ก็เชื่อว่า 5 ปี ใน SKE48ของฉันไม่ใช่สิ่งที่สูญเปล่า
ในทางกลับกันมันคือ "5 ปีแห่งปาฎิหาริย์"

จะพิสูจน์ว่า 5 ปีของฉันในSKE48ไม่ใช่อะไรที่ไร้ค่า และจะตอบแทนครอบครัว เพื่อนๆเมมเบอร์ สตาฟทุกคนที่คอยสนับสนุนฉันมาตลอดให้ได้ด้วยการสร้างทางเดินใหม่ของตัวฉัน เอง

ขอบคุณทุกๆคนที่คอยสนับสนุน SKE48 มุไคดะ มานัทสึ เสมอมาตลอด 5ปีนะคะ"

วันพุธที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

[ซคอ๔๘] จดหมายวันเกิดจากคุณพ่อคุณแม่ถึง อาซึมะ ริอง

ดองบลอคไปนานนนนนน ฮา
ตอนปิดเทอมคิดว่าจะแปลนู่นแปลนี่แต่สุดท้ายแล้วดันยุ่งกว่าตอนเปิดเทอมอีก
เลยไม่ได้แปลอะไรเลยค่ะ ทั้งๆที่คิดว่าจะแปลนู่นแปลนี่เยอะแยะ ;-;
เมื่อวาน(12/11/2013)เป็นสเตจวันเกิดหนูริอง
หนูน้อยชื่อเล่น(แอซมาเลี่ยน...)ยาวกว่าชื่อจริง(ริอง..)ที่น่ารักเด็ดเดี่ยว
เดินทางไกลจากเมืองเหนือฮอกไกโด มาตามหาความฝันถึงนาโกย่า ที่SKE48 :)

หนูริองถึงจะทำหน้ามึนๆ บอกว่าตัวเองเต้นไม่ค่อยเก่งแต่ก็เป็นเด็กจริงจัง ซื่อ และมุ่งมั่นไม่แพ้ใคร
ที่สำคัญคือมีพรสวรรค์และมีของไม่แพ้ใคร(นี่อวยยั้งง?)
เด็กแบบนี้อยากจะสนับสนุนต่อไปนะ ><  จดหมายของคุณพ่อ-คุณแม่ อบอุ่นและกินใจมาก เลยเลือกมาแปลแซะเกลือออกจากบลอคค่ะ...  ริองมีครอบครัวที่ดีจริงๆนะ

ผู้อ่าน : อุเมะโมโตะ มาโดกะ



ถึง ริอง

ริอง สุขสันต์วันเกิดครบรอบ17ปีนะ!
เมื่อปีที่ผ่านมานี้ทั้งสูงขึ้น(ถึงจะบอกว่าหยุดสูงแล้วก็เถอะ)
แล้วจิตใจของหนูก็ยังกว้างขวางขึ้นกว่าเดิม

หลังจากที่ออดิชั่นผ่านเมื่อหนึ่งปีก่อน ริองร้องไห้พลางบอกว่า
"ไม่อยากย้ายออกจากฮอกไกโด!"

แต่เสียงคุณพ่อที่ดังผ่านหูโทรศัพท์ว่า
"พูดอะไรของเธอ!? จะมายอมแพ้อะไรตอนนี้ เธอต้องไปนะ!"
ก็ทำให้ริองมุ่งมั่นขึ้นมาจนได้



พอถึงเวลาที่ต้องไปฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่อง
พวกเราก็ไปกลับรับส่งระหว่างสถานที่ซ้อมและที่บ้าน
แล้วริองที่เริ่มเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย

ก็ทำเป็นเข้มแข็งขึ้นมา พูดอะไรประมาณว่า "ริองไปคนเดียวได้ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ!"

ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วจะเครียดมากเลยก็เถอะ ต้องทั้งขึ้นเครื่องบินคนเดียว
ทั้งค้างคืนในโรงแรมในเมืองที่ไม่แม้แต่จะคุ้นเคย
เพื่อที่จะไปห้องซ้อมให้ได้

ริองพยายามอย่างดีที่สุดแล้วจริงๆ

กับการที่ต้องจากไปทั้งๆที่ไม่มีโอกาสได้บอกลาเพื่อนๆซักคำ มันยากมากใช่ไหม
ทั้งหาโรงเรียนใหม่ ทั้งต้องหาห้องให้ริองอยู่ จองเที่ยวบินและโรงแรม..
ทั้งป่ะป๊ามะหม๊าสับสนมาก เหมือนหัวจะระเบิด
"เราต้องทำอะไรบ้างเนี่ย!? ต้องเริ่มยังไง!?" รู้สึกแบบนี้

แต่เรามั่นใจว่าหนูต้องทั้งกังวลใจและเครียดมากกว่าเราแน่ๆ ริอง

ในตอนนั้นกับการคิดว่าครอบครัวของเราจะต้องแยกจากกันมันเศร้ามากจริงๆ จนปะป๊ากับมะหม๊าร้องไห้กันแทบทุกวันทุกครั้งที่อยู่คนเดียว

พวกเราต่างเป็นคนติดครอบครัว ดังนั้นไม่ว่าจะไปที่ไหน ไม่ว่าจะทำอะไร เราก็อยู่ด้วยกันมาตลอด..

การต้องแยกจากกันนั้นเจ็บปวด แต่พวกเราคิดว่าประสบการณ์ในครั้งนี้จะทำให้ริองเข้าใจแจ่มแจ้งว่าชีวิตธรรมดาๆที่ริองเคยสัมผัสนั้นมันมีความสุขยังไง

หลังจากที่ริองเริ่มทำงานในฐานะ SKE48ก็เปล่งประกายอยู่เสมอ
พวกเรารอคอยที่จะได้ฟังเรื่องราวต่างๆจากหนูทุกครั้ง


แต่เรื่องยากลำบากก็มีเหมือนกันใช่ไหม?

พอริองบอกว่าในไกชิคอนเสิร์ท
"โดนธงฟาดที่จมูกจนเลือดไหลค่ะ แต่ก็ยังเต้นต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยรอยยิ้ม"
พวกเราถึงกับร้องไห้ แต่ได้เห็นริองที่เคยเป็นเด็กขี้แยร้องไห้ทุกครั้งที่เจ็บ
กลายเป็นเด็กที่เข้มแข็งแบบนี้
ก็รู้สึกขึ้นมาว่า ตอนนี้ริองเป็นไอดอลแล้วจริงๆ

มีครั้งนึงที่เครื่องจากฮอกไกโดมานาโกย่าเกิดดีเลย์ และริองไปถึงสนามบินตอนตีสอง
ติดต่อไม่ได้ทั้งทางโทรศัพท์และที่สนามบิน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เรากังวลจนรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นเลยนะ!

ปะป๊าอยากมาดูริองเต้นในสเตจวันเกิดมาก ยกโทษให้เค้าด้วยนะที่มาไม่ได้เพราะติดงาน

ในMeigen Doujou ที่ริองถูกถามว่า "รักคุณพ่อมั้ย?"
และหนูตอบไปว่า "รักมาก!!"

ปะป๊าดีใจมากจนร้องไห้เชียวล่ะ
พวกเราภูมิใจที่เลี้ยงริองให้โตมาเป็นเด็กที่ซื่อตรงแบบนี้


หลังจากย้ายไปนาโกย่า ริองก็เริ่มคิดถึงพวกเรามากขึ้น ทำตัวเข้มแข็ง
ด้านนี้ของริองคล้ายกับปะป๊ามาก เราก็เลยเข้าใจได้ว่าริองคิดอะไรอยู่
ขอบใจนะที่คอยเป็นห่วงเรื่องสุขภาพของปะป๊ากับมะม๊า

ลำบากน่าดูถ้าเกิดจะมาเพราะนี่มันก็ไกลอยู่ แต่ปะป๊าจะมาดูสเตจให้ได้!
แน่นอนว่าริองต้องยุ่งมากแน่ๆแต่ดูแลตัวเองดีๆนะ แล้วก็พอมะม๊าไปหาเมื่อไหร่
ก็อย่าลืมไปอ้อนหน่อยล่ะ!

หลังจากที่เลื่อนขึ้นทีม ริองเต้นไม่ได้และลำบากมากกับการจดจำอะไรใหม่ๆมากมาย
แต่รุ่นพี่ทั้งหลายก็ยังช่วยสอนนู่นนี่ให้ริองอย่างกระตือรือร้น
พวกเราจำได้ชัดกับตอนที่ริองมาบอกว่า

"ทุกคนดูแลหนูดีและอ่อนโยนมากๆเลยค่ะ SKEเนี่ยมีแต่คนดีๆทั้งนั้น จริงๆนะ!!"
เพราะSKEเป็นวงแบบนี้แหละ ที่ทำให้ริองพยายามอย่างเต็มที่มาได้ถึงตอนนี้
และพวกเราเชื่อว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ริองก็จะผ่านมันไปได้

การที่ริองได้อยู่ ณ ตรงนั้น ในวันนี้
ต้องขอบคุณแรงสนับสนุนและเสียงเชียร์จากแฟนๆทุกคน

ทั้งเหล่าเมมเบอร์และสตาฟ
ขอให้มุ่งหน้าต่อไปอย่างเป็นตัวของตัวเองโดยไม่ลืมความรู้สึกขอบคุณนี้นะ?

ถึงตัวจะห่างไกล แต่พวกเรายังอยู่ด้วยกันเสมอ

จาก ปะป๊าและมะหม๊า




credit : mahoushoujoari

สุขสันต์วันเกิดหนูริอง♥

วันศุกร์ที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2556

[เร็นไอริน] "ไอรินผูกเนคไทให้เค้าล่ะ..."มัตสึอิ เรนะ G+ 2011/12/18

อยู่ๆก็คิดขึ้นมาว่าอยากรวมโมเมนท์คู่นี้...แต่มันเยอะมากจนไม่รู้จะทำยังไงดี

เลยคิดว่าเอาอันที่ถูกใจมาแปลแปะๆแบบนี้ละกันค่ะ555555555

โครงการ "เร็นไอรินโมเมนท์" สตาร์ท!!

เริ่มด้วยโมเมนท์ที่ทำให้เราชอบคู่นี้ครั้งแรกนะคะ......orz



มัตสึอิ เรนะ G+ 2011/12/18


งานจับมือกำลังจะเริ่มแล้วค่ะ

ไอรินผูกเนคไทให้ล่ะ (・ω・)

ขอโทษนะคะ ตอนนี้รู้สึกตื่นเต้นที่สุดในรอบศตวรรษเลย(;´д`) แฮ่ก แฮ่ก









- (ช็อค・ω・สุดๆ!) - มัตสึอิ เรนะ ameblog 2010/11/02

ขุดบลอคเก่าๆมาแปลค่ะ น่ารักดี5555 ><

(ช็อค・ω・สุดๆ!)

เรนะค่ะ

วันนี้ถ่ายทำกันมาตั้งแต่เช้าล่ะ

ระหว่างการถ่ายทำก็ทานขนม พูดคุยกันไปมากมาย แต่ในระหว่างนั้น..
ก็มีคนประหลาดๆสองคนล่ะ...

หลังจากนั้นพอเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันกับชูริก็ช็อคไปเลย  (´;ω;`)



รู้สึกพ่ายแพ้อย่างบอกไม่ถูก... (´;ω;`)(´;ω;`)(´;ω;`)

คือ...

คือ...

คือ...คือเพราะ...

ไอรินกำลังหวานแหววอยู่กับอิมาเดะจัง..
แถม"จุ๊บ"กันด้วย!

(´;ω;`) หว๊าาา

แพ้ซะแล้ว
เพราะแบบนี้ก็เลยหดหู่อยู่ล่ะค่ะ

รู้สึกอยากเอานิ้วก้อยไปฟาดใส่ตู้จัง (´・ω・`)  ฮา

(เร・ω・นะ)